«បរមាធិប្បាយ​អំពី​សុរា» និពន្ធ​ដោយ កុសលានុរក្ខិតោ ភិក្ខុ ឡាយ គ្រី ហៅ កូ - លោកវិទូ

ព័ត៌មានថ្មីៗ

សូមចែករំលែកអត្ថបទលោកវិទូតាមបណ្ដាញ Whatsapp, Telegram ឬ Twitter ដោយសារហ្វេសប៊ុកមានបញ្ហា ។ អរគុណ ។

Monday, October 28, 2019

«បរមាធិប្បាយ​អំពី​សុរា» និពន្ធ​ដោយ កុសលានុរក្ខិតោ ភិក្ខុ ឡាយ គ្រី ហៅ កូ

@ Punch

លោកវិទូ | ថ្ងៃ ២᧡១២ ឆ្នាំកុរ ឯកស័ក ព.ស. ២៥៦៣ | ២៨ តុលា ២០១៩

បរមាធិប្បាយ​អំពី​សុរា និពន្ធ​ដោយ កុសលានុរក្ខិតោ ភិក្ខុ ឡាយ គ្រី ហៅ កូ
ពិនិត្យ​ដោយ​លោក ញូង សឿង

ស្រង់ចាក៖ ទស្សនាវដ្ដីកម្ពុជសុរិយា អត្ថបទក្បាលទី១ ឆ្នាំទី៣៧ ខ្សែទី៣ ព.ស ២៥០៧ គ.ស ១៩៦៥ ទំព័រ ២៦៤

មុន​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​នូវ​អំពើ​អ្វី​មួយ មនុស្ស​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​សុទ្ធ​តែ​យល់​ខ្លួន​ឯង ថា​ជា​ហេតុ​នៃ​សេចក្ដី​សុខ​ចំរើន​របស់​ខ្លួន ទើប​ហ៊ាន​ប្រព្រឹត្ត​ធ្វើ ឬ​ព្យាយាម​តស៊ូ​ចំពោះ​ការងារ​នោះ​ៗ ដូច​ជន​ខ្លះ​ព្យាយាម​ចាយ​ទ្រព្យ​ធ្វើ​ទាន ព្រោះ​សង្ឃឹម​មក​វិញ​នូវ​ប្រយោជន៍​ពិសេស​ណា​មួយ ជន​ខ្លះ​លះបង់​កាមសុខ កោរ​សក់ ស្លៀក​ស​ពាក់​ស សុំ​សីល​ដប់​រៀន​ធម៌​កម្មដ្ឋាន ព្រោះ​យល់​ថា​ជា​ហេតុ​នៃ​សេចក្ដី​សុខ​ស្ថាពរ​របស់​ខ្លួន ។ ជន​ខ្លះ​ព្យាយាម​លប​លាក់​លួច​ទ្រព្យ​អ្នក​ដទៃ ព្រោះ​សង្ឃឹម​ថា​ជា​ហេតុ​នៃ​សេចក្ដី​សុខ​របស់​ខ្លួន... ជន​ខ្លះ​ទៀត​ព្យាយាម​ផឹក​សុរា សុរា​ជា​ឱសថ​សម្រាប់​ជួយ​ខ្លួន​ឲ្យ​បាន​សុខ​កាយ​សប្បាយ​ចិត្ត ឬ​យល់​ថា សុរា​ជា​គ្រឿង​លើក​តម្លៃ​មនុស្ស​បើ​មនុស្ស​ណា​មិន​ចេះ​ផឹក ឈ្មោះ​ថា​ជា​ជន​ថោក​ថយ ឬ​ជា​មនុស្ស​ដើរ​មិន​ទាន់​សម័យ ។ ប៉ុន្តែ​ព្រះពុទ្ធ​បរមគ្រូ​ទ្រង់​ត្រាស់​សំដែង​ថា បគ្គល​អ្នក​លេង សុរា ឈ្មោះ​ថា​បំផ្លាញ​ខ្លួន​ឲ្យ​វិនាស​ធំ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ។

បុគ្គល​អ្នក​លេង​សុរា បាន​ដល់​មនុស្ស​អ្នក​ផឹក​ទឹក​ស្រវឹង​ផ្សេង​ៗ មាន​ជា​អាទិ​គឺ ស្រាស ស្រា​ថ្នាំ ហេណ្ណេស្សី វិស្គី ប៊ិស្គី សាមប៉ាញ កូញាក់ ម៉ាកតែល រូប​ឆ្មា រ៉ូម ប៊ីយ៉ែរ ទឹក​ត្នោត​ជូរ អាភៀន កញ្ឆា ។ មនុស្ស​ខ្លះ​យល់​ថា ទឹក​ស្រវឹង​ឬ​គ្រឿង​ញៀន​ទាំងអស់​នេះ ជា​របស់​ប្រសើរ​ថ្លៃថ្នូរ​រុងរឿង​បំផុត​នា​លោកិយ​នេះ ។

សេចក្ដី​យល់​នេះ ឈ្មោះ​ថា​ត្រូវ​របស់​អ្នក​ចូលចិត្ត​ហើយ ប៉ុន្តែ​វា​ទាស់​ខុស​នឹង​ទស្សនៈ​របស់​អ្នក​ប្រាជ្ញ​គ្រប់​សម័យ មាន​ព្រះពុទ្ធ​ជាដើម សូម្បី​អ្នក​ប្រាជ្ញ​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន ពោល​គឺ​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ខាង​វិជ្ជា​ពេទ្យ វិជ្ជា​អនាម័យ ក៏​មាន​ទស្សនៈ​ដូច​ព្រះពុទ្ធ​ដែរ ។ ដូច្នេះ វិជ្ជា​ពុទ្ធ​សាសនា​ក្ដី វិជ្ជា​ពេទ្យ​ក្ដី សុទ្ធ​តែ​ហាម​មនុស្ស​មិន​ឲ្យ​ផឹក​ទឹក​ស្រវឹង​ដូច​គ្នា ស្រប​គ្នា មិន​មាន​ទស្សនៈ​ខុស​គ្នា​ឡើយ ប៉ុន្តែ​ផលិត​ផល​សុរា​បាន​លូតលាស់​សម្បើម ។

ហេតុនេះ ជា​ដំបូង សូម​លាត​ត្រដាង​នូវ​គុណ​និង​ទោស​នៃ​សុរា​តាម​បែប​ពាណិជ្ជកម្ម​សិន ។ ពាណិជ្ជកម្ម​ជា​សាខា​មួយ​នៃ​សេដ្ឋកិច្ច ។ រដ្ឋ​ទាំងឡាយ​នៅ​នា​ដុំ​ពិភពលោក​នេះ ដែល​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​ដោយ​ឯករាជ​បរិបូរ​បាន ព្រោះ​អាស្រ័យ​មាន​សេដ្ឋកិច្ច​មាំមួន​ជា​មូលដ្ឋាន ។ ហេតុនេះ​បាន​ជា​សុរា​មាន​ឈ្មោះ​ច្រើន​បែប សម្បូរ​ពោរពាស មាន​ក្លិន​ក្រអូប​ឈ្ងុយ​ប្លែក​ៗ គួរ​ឲ្យ​ចង់​ផឹក ចង់​សេព ។ ការ​ផ្សំ​សុរា​ឲ្យ​មាន​រសជាតិ​និង​ក្លិន​កាន់​តែ​ល្អ​ឡើង​ៗ ដោយ​អាស្រ័យ​ពួក​ពាណិជ​ខាង​សុរា ខំ​ប្រឹង​រាវ​រក​ជីវជាតិ​នៃ​វត្ថុធាតុ​ផ្សែផ្សំ​តាម​វិជ្ជា​វិទ្យាសាស្រ្ត​គីមី ហើយ​គេ​ធ្វើ​ការ​ឃោសនា អួត​អំពី​គុណភាព​នៃ​សុរា​ថា​អាច​ជួយ​លើក​ធាតុ​ជួយ​បន្ត​អាយុ​ឲ្យ​បាន​វែង ។ល។

ការ​ឃោសនា​នោះ ទុក​ជា​ការ​ធម្មតា​ទេ ព្រោះ​ពាណិជ្ជ​ត្រូវ​ការ​លក់​សុរា​ឲ្យ​ដាច់​ច្រើន ដើម្បី​ឲ្យ​ឧស្សាហកម្ម​សុរា​របស់​ខ្លួន​បាន​លូតលាស់ ចំរើន​កើន​ចំនួន​ជា​លំដាប់ ។ ចិត្ត​មនុស្ស​តែង​ទោរទន់​ទៅ​តាម​សំដី​លួងលោម​អង្វរករ ឬ​ស្រប​តាម​អំនួត​ឃោសនា ហើយ​ភ្លេច​គិត វិនិច្ឆ័យ​រាវ​រក​គុណ​ទោស​ឬ​ខុស​ត្រូវ ។ ហេតុនេះ​បាន​ជា​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន សុរា​ជា​វត្ថុ​ទិព្យ​នៃ​មនុស្ស​មួយ​ភាគ​ធំ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​អាពាហ៍​ពិពាហ៍ សូម្បី​ត្រកូល​ជា​ពុទ្ធ​សាសនិក​ដែល​បាន​ប្រគល់​កាយ​ថ្វាយ​ខ្លួន ចំពោះ​ព្រះ​រតនត្រ័យ​យ៉ាង​មុតមាំ​ហើយ​ក៏​ដោយ ត្រូវ​តែ​លៃលក​រក​សុរា​ដែល​អ្នក​ស្រុក​និយម​ថា​ល្អ ដូច​ហេណេ្ណស្សី វិស្គី ប៊ិស្កី រ៉ូម ម៉ាកតែល​ជាដើម ។ បើ​ខ្វះ​សុរា​ជា​ទី​គាប់​ចិត្ត​ភ្ញៀវ ភ្្ឿវ​ខ្លះ​ដែល​មក​ជា​កិត្តិយស​ក្នុង​ពេល​មង្គល​នោះ ត្រូវ​បន្ថយ​ប្រាក់​ចំណង​ដៃ ព្រោះ​គេ​យល់​ថា អ្នក​ដើម​ការ​កំណាញ់​មិន​ហ៊ាន​ចាយ​ប្រាក់ ។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ យើង​គួរ​ពិចារណា​អំពី​បុព្វហេតុ​នៃ​ប្រាក់​ចំណង​ដៃ ថា​តើ​បុព្វ​បុរស​យើង​បាន​បង្កើត​ឡើង ដើម្បី​សង​ថ្លៃ​ស្រា​និង​ថ្លៃ​តុ ឬ​បង្កើត​ឡើង​ជួយ​គូ​អាពាហ៍​ពិពាហ៍ ឲ្យ​មាន​ដើម​ទុន​សម្រាប់​រកស៊ី ? សូម​ពិចារណា​មើល !

ទោះ​ម្ដេចម្ដា ពាណិជ​សុរា​ចំណេញ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​ៗ ស្ទើរ​រាប់​ប្រាក់​មិន​អស់ ព្រោះ​សុរា​មាន​ប្រយោជន៍​ច្រើន​ប្រការ ដូចជា​ក្នុង​មន្ទីរ​ពេទ្យ គេ​ប្រើ​សុរា (៩០ អង្សា ) សម្រាប់​សម្លាប់​អតិសុខុមប្រាណ និង​សម្រាប់​ផ្សំ​ថ្នាំ​ផ្នែក​ខ្លះ មាន​ថ្នាំ​ក្អក ថ្នាំ​លើក​កម្លាំង ។ល។ ក្នុង​ឧស្សាហកម្ម គេ​ប្រើ​សុរា​ធ្វើ​ទឹក​អប់ ចំអិន​សាច់ ដុត​ម៉ាស៊ីន​ឲ្យ​ដើរ រំលាយ​វត្ថុ​ច្រើន​យ៉ាង​មាន​ជ័រ​ឈើ​ផ្សេង​ៗ​ជាដើម។

ដូច្នេះ ឧស្សាហកម្ម​សុរា​ប្រាកដ​ជា​ឲ្យ​ផល​ប្រយោជន៍ ដល់​សង្គម​មនុស្ស​មិន​តិច​ទេ ។ យើង​ដឹង​ទៀត​ថា ឧស្សាហកម្ម​សុរា​អាច​ជួយ​ផ្នែក​កសិកម្ម​ឲ្យ​មាន​ជីវិត​ធូរ​ស្រាល​ផង​ដែរ ព្រោះ​សុរា​កើត​ឡើង​ដោយ​អាស្រ័យ​ផលិត​ផល​កសិកម្ម ដូចជា​ផ្លែឈើ​ដែល​មាន​ទឹក​ផ្អែម (ម្នាស់ ទំពាង បាយជូរ ឆាយថៅ អំពៅ ទឹក​ត្នោត ស្ករ....) ឬ​ធញ្ញជាតិ​ផ្សេង​ៗ​មាន​អង្ករ​ពោត​ដំឡូង​ជាដើម ។ ពាណិជ្ចកម្ម​សុរា​ឲ្យ​ផល​ចំណេញ​ជា​ច្រើន​លាន​រៀល​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​ៗ ។

ប៉ុន្តែ​យើង​កុំ​ភ្លេច​ថា មនុស្ស​មួយ​ភាគ​ធំ​ដែល​និយម​ប្រើ​សុរា​ក្នុង​ករណី​បំផ្លាញ​ខ្លួន​ឯង បំផ្លាញ​ថវិកាជាតិ​ឲ្យ​អស់​ហិនហោច​ទៅ​វិញ ។ ជា​ពិសេស​ឧស្សាហកម្ម​សុរា​សម្រាប់​ផឹក គឺ​យើង​មិន​និយាយ​អំពី​សុរា ៩០ អង្សា សម្រាប់​ដុត សម្រាប់​ពេទ្យ សម្រាប់​ទឹកអប់​ជាដើម​ទេ ។ ឧទាហរណ៍​ប្រាក់​ចំណេញ​ពី​ការ​លក់​សុរា​សម្រាប់​ផឹក ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​បាន​មួយ​លាន​រៀល ។ តើ​អ្នក​ផឹក​ទាំងនោះ ត្រូវ​ក្រសួង​សុខាភិបាល ជួយ​ព្យាបាល​ជម្ងឺ​ដែល​បណ្ដាល​មក​ពី​សុរា​វិញ​ដែរ​ឬ​ទេ ? បើ​ដូច្នោះ​មែន តើ​ថវិកា​ជាតិ​ដែល​ចំណេញ​ពី​សុរា អាច​ទប់ទល់​នឹង​ចំណាយ​ខាង​ការ​ព្យាបាល​អាការរោគ នៃ​ប្រជា​ករ​បាន​ដែរ​ឬ​ទេ ? ទោះណា​ជា​ទប់ទល់​បាន ហើយ​នៅ​សល់​ចំណេញ​ខ្លះ តើ​ការ​ថមថយ​កម្លាំង​កាយ កម្លាំង​ស្មារតី និង​ការ​ខូចខាត​ពេល​វេលា កសាង​ប្រយោជន៍​ជាតិ​នៃ​ជន​អ្នក​ជម្ងឺ​នោះ មាន​ដែរ​ឬទេ ?

ដូច្នេះ លទ្ធផល​ដែល​កើត​ពី​សុរា​សម្រាប់​ផឹក មិនមែន​ជា​ហេតុ​នាំ​ឲ្យ​ចំរើន​ឡើយ ព្រោះ​ចំណេញ​តែ​ខាង​ការ​លក់​សុរា ហើយ​ត្រូវ​ខាត​ខាង​ការ​ព្យាបាល​ជម្ងឺ​ប្រជាជន ។ ព្រោះ​ហេតុនោះ​បាន​ជា​ព្រះ​សមណ​គោតម ទ្រង់​ហាម​មនុស្ស​មិន​ឲ្យ​រក​ជំនួញ​សុរា ។

ទេ, មិន​រក​ស៊ី​លក់​សុរា​ម្ដេច​កើត ! បើ​មនុស្ស​មួយ​ភាគ​ធំ និយម​ផឹក​ស្ទើរ​តែ​ខាន​មិន​បាន​ទៅ​ហើយ ។ ម្យ៉ាង​ទៀត អ្នក​និយម​ផឹក​ទាំងនោះ​សុទ្ធ​តែ​ត្រូវ​ចាយ​ប្រាក់ ទើប​បាន​ស្រា​មក​ផឹក (មាន​ផឹក​ស្រា​ឥត​ថ្លៃ​ខ្លះ​ដែរ ដូចជា​មិត្រ​ភក្តិ​បបួល​ឲ្យ​ផឹក ឬ​ជប់លៀង​មួយ​ដង​មួយ​កាល) បើ​សុរា​មិន​មាន​ប្រយោជន៍​ចំពោះ​ខ្លួន​ទេ ម្ដេច​ក៏​គេ​ហ៊ាន​ទិញ​មក​ផឹក​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ?

រឿង​នេះ សូម​ធ្វើ​ការ​ដោះស្រាយ រាវ​រក​នូវ​គុណ​និង​ទោស​នៃ​សុរា​តាម​បែប​វិជ្ជា​ពេទ្យ​ដូច​តទៅ​នេះ :

សុរា​ជា​ថ្នាំ​ពិសពុល វា​អាច​ធ្វើ​មនុស្ស​ដែល​ជានា​ត្រឹមត្រូវ​ឲ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​ប្លែក​ខុស​ពី​ធម្មតា ។ អ្នក​ប្រាជ្ញ​បាន​ចែក​ឥទ្ធិពល​សុរា​នេះ​ជា​បី សម័យ​គឺ : សម័យ​ក្លាហាន សម័យ​ទន់ខ្សោយ និង សម័យ​គ្រាំគ្រា​រាំរ៉ៃ ។

ទី ១ – សម័យ​ក្លាហាន : សុរា​ហូរ​កាត់​បំពង់​ក​ជ្រាប​ចូល​ដល់​ក្រពះ​នៃ​មនុស្ស​ក្នុង​រយៈ ១៥ នាទី​កន្លង​មក វា​ធ្វើ​រូប​កាយ ស្មារតី ចិត្ត​គំនិត​នៃ​អ្នក​ប្រមឹក​នេះ ឲ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​មាន​អាការ​ប្លែក​ពី​ធម្មតា ព្រោះ​ឥទ្ធិពល​នៃ​សុរា​បាន​សំដែង​សព្វ​សព៌ាង្គកាយ គឺ​ធ្វើ​អ្នក​ប្រមឹក​នេះ​ឲ្យ​មាន​កម្លាំង ឲ្យ​កើត​សេចក្ដី​ក្លាហាន មាន​ស្វាហាប់ មាន​ប្រាជ្ញា​វាងវៃ មាន​សេចក្ដី​ឧស្សាហ៍​ខ្នះខ្នែង មាន​សំដី​ថ្វី​មាត់ ឡូឡា អួតអាង​ហេតុការណ៍​ជា​អាថ៌​កំបាំង​ផ្សេង​ៗ មាន​អំពើ​ឃាតកម្ម​និង​លួច​ប្លន់ ឬ និយាយ​ហែក​កេរ្តិ៍​ខ្មាស​នៃ​គ្រួសារ​ជាដើម ឬ​ក៏​និយាយ​ឡូឡា​បន្ទាប​បន្ថោក​ខ្លួន​ឯង ជា​សំដី​បៀតបៀន​ខ្លួន​ឯង ពុំនោះ​សោត​ដៀមដាម​រក​រឿង​ហេតុ​អ្នក​ដទៃ ។ សុរា​ខ្លះ​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ផឹក​ឆ្ងាញ់​បាយ ព្រោះ​វា​បាន​ចូល​ទៅ​ជួយ​សរសៃ​ប្រសាទ​ឲ្យ​ក្លៀវក្លា​ដែល​អាច​ទទួល​អារម្មណ៍​ផ្សេង​ៗ មាន​រសជាតិ​នៃ​អាហារ​ជាដើម​បាន​ដោយ​ងាយ ។ ជួនកាល​វា​ធ្វើ​មនុស្ស​សុចរិត​ឲ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ក្លាហាន​ក្នុង​អំពើ​អាក្រក់ មាន​ហ៊ាន​ជេរ វាយ ទាត់ ធាក់ កាប់​ចាក់ បាញ់ សម្លាប់ អ្នក​ដទៃ ឬ បៀតបៀន​ខ្លួន​ឯង ដោយ​ឥត​ញញើត ។ ជួនកាល វា​ធ្វើ​មនុស្ស​អាក្រក់​ឲ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ក្លាហាន​ក្នុង​អំពើ​ល្អ មាន​ការ​ជ្រះ​ថ្លា​ក្នុង​គុណ​ព្រះ​រតនត្រ័យ បញ្ចេញ​សទ្ធា​ប្រកាស​ប្រាប់​មហាជន​ថា ខ្លួន​នឹង​ចំណាយ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​កសាង​កុដិ សាលា វិហារ ឈាបនដ្ឋាន ជាដើម ឬ សំដែង​សេចក្ដី​នឹក​រលឹក​ដល់​គុណូបការៈ​នៃ​បុព្វការី​បុគ្គល​ទាំងឡាយ មាន​មាតា​បិតា​ជីដូន​ជីតា​ជាដើម ។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​ពី​សេចក្ដី​ក្លាហាន ១៥ នាទី​មក សុរា​ធ្វើ​អ្នក​ផឹក​ឲ្យ​ឈាន​ចូល​ដល់​សម័យ​ទន់​ខ្សោយ ។

ទី ២- សម័យ​ទន់ខ្សោយ : គឺ​ជា​សម័យ​ដែល​សុរា​ធ្វើ​រាងកាយ​មនុស្ស​នេះ ឲ្យ​ថមថយ​កម្លាំង ថយ​សេចក្ដី​ក្លហាន ថយ​សេចក្ដី​អង់អាច ថយ​ប្រាជ្ញា​ប៉ាធី ខ្ជិល មិន​ចង់​និយាយ​ស្ដី នឹក​ព្រួយ​បារម្ភ​ស្ដាយ​ចំពោះ​សំដី​ដែល​ខ្លួន​និយាយ​អួតអាង​ហួស ឬ បន្ទាប​បន្ថោក​ហួស​ទៅ​ហើយ ។ ដើម្បី​ដឹង​ឥទ្ធិរិទ្ធិ​នៃ​សុរា គេ​អាច​ធ្វើ​បញ្ជាក់​អ្នក​ផឹក​ដោយ​វិធី​គោះ​ក្បាល​ជង្គង់ គឺ​គេ​ឲ្យ​អង្គុយ​លើ​កៅអី​សំយុង​ជើង​ដែល​បង្កើត​ជា​មុម ៩០ អង្សា ដូច​ឧទាហរណ៍​តទៅ​នេះ :

មនុស្ស​ធម្មតា​មិន​ទាន់​ផឹក កាល​គេ​គោះ ជើង​វាត់​ឡើង ៤៥ អង្សា
មនុស្ស​ធម្មតា​ផឹក​ហើយ ១៥ នាទី កាល​គេ​គោះ​ជើង​វាត់​ឡើង ៩០ អង្សា គឺ​វាត់​ឡើង​ត្រង់​តាម​ភ្លៅ ។
មនុស្ស​ធម្មតា​ផឹក​ហើយ ៣០ នាទី កាល​គេ​គោះ ជើង​វាត់​ឡើង ១៥ អង្សា គឺ​ខ្សោយ​ជាង​មុន​ពេល​ផឹក ២ ភាគ ៣ ។
កាល​បើ​ពិសោធ​ឃើញ​ថា សរសៃ​វិញ្ញាណ​ខាង​រាង​កាយ​ខ្លាំងក្លា ឬ​ទន់ខ្សោយ​ហើយ សរសៃ​វិញ្ញាណ​ដទៃ​ទៀត​គ្រប់​ផ្នែក​ក៏​ខ្លាំងក្លា​ឬ​ទន់​ខ្សោយ​ដែរ នេះ​ជា​សេចក្ដី​ពិត​ដែល​ពិនិត្យ​ឃើញ​នឹង​ភ្នែក​យើង​រាល់​គ្នា ។

ដូច្នេះ​ហើយ បាន​ជា​អ្នក​ផឹក​ខ្លះ​និយាយ​ថា បើ​មិន​ផឹក ស៊ី​បាយ​មិន​ឆ្ងាញ់ ធ្វើ​ការ​មិន​កើត ឥត​កម្លាំង​កាយ ចិត្ត​ទេ ។ ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​បាន​សម្រេច អ្នក​ផឹក​ជោគ​ផឹក​ជាំ ត្រូវ​តែ​ផឹក​តទៅ​ទៀត ឧទាហរណ៍ អ្នក​ប្រមឹក​មុន​ផឹក​លី​អង្ករ​មួយ​បាវ​មិន​រួច ផឹក​មួយ​កែវ គេ​លី​អង្ករ​នោះ​រួច លី​រួច​ដោយ​កំឡាំង​សុរា​ជួយ​ច្រាន​ស្ថាមពល​នៃ​សរីរាង្គ​គ្រប់​ផ្នែក ។ កន្លង​មក ២៥ នាទី អ្នក​ដដែល​នោះ​លី​អង្ករ​មួយ​បាវ​នោះ​លែង​រួច​ទៀត ។ ដូច្នេះ ត្រូវ​តែ​ផឹក​ទៀត លុះ​ផឹក​ហើយ សមត្ថភាព​គឺ​កម្លាំង​កាយ ស្មារតី កើត​ដូច​មុន ។ ហេតុនេះ​បាន​ជា​អ្នក​ផឹក ចេះ​តែ​ព្យាយាម​ផឹក​ជា​លំដាប់​លំដោយ​មិន​ព្រម​ឈប់​ផឹក ព្រោះ​ការងារ​អាជីវកម្ម ឬ បាបមិត្រ តម្រូវ​ឲ្យ​ផឹក ទើប​អាច​បំពេញ​កិច្ចការ​ទាំងនោះ​ឲ្យ​សម្រេច​បាន ។

ប៉ុន្តែ​រាង​កាយ​ទាំងមូល​នៃ​អ្នក​ប្រមឹក ត្រូវ​គ្រាំគ្រា​ទ្រុឌទ្រោម​ចុះ​ជា​លំដាប់​រាល់​ៗ​ថ្ងៃ ព្រោះ​ស្ថាមពល​នៃ​សុរា​ដុត​កំដៅ​ជា​និរន្តរ៍ ឥត​ឈប់ឈរ ។

ម្យ៉ាងទៀត រូបរាង​កាយ​មនុស្ស មិន​អាច​ផ្លាស់​ប្ដូរ​សរីរាវយវៈ​ផ្សេង​ៗ មាន​ការ​ផ្លាស់​ថ្លើម សួត បេះដូង ខួរ​ក្បាល ក្រពះ ពោះវៀន សរសៃ វិញ្ញាណ​ជាដើម​បាន ដូចជា​សម្ភារៈ​ឡាន​មាន​ពិស្តុង ដងយ៉េន (Bielle ) ស៊ីឡាំង​ជាដើម​នៃ​ម៉ាស៊ីន​បាន​ទេ ។ ម៉ាស៊ីន​ទាំងនោះ កាល​ជាង​បង្កើត​មក គេ​បាន​វាស់​កម្លាំង​វា​ស្រេច ដូចជា​ម៉ាស៊ីន​កម្លាំង​មួយ​សេះ ពីរ​សេះ បី​សេះ ដប់​សេះ ម្ភៃ​សេះ ជាដើម គេ​ចេះ​ប្រើ គេ​ត្រូវ​លៃលក​ប្រើ​តាម​បំណង​នៃ​អ្នក​បង្កើត​ម៉ាស៊ីន​នោះ ទើប​អាយុ​នៃ​ម៉ាស៊ីន​នោះ​អាច​ឋិតថេរ​ត្រឹមត្រូវ​តាម​ពាក្យ​សន្យា ឬ ច្បាប់​កម្រិត​នៃ​អ្នក​កសាង ។

ឧទាហរណ៍ ឡាន​មួយ អ្នក​កសាង​បាន​ធ្វើ​កន្លែង​ឲ្យ​អង្គុយ​ចំនួន​មនុស្ស ៥ នាក់ (ទម្ងន់​មធ្យម ២៥០ គក) គេ​ធានា​ថា​អាច​ប្រើ​បាន ៣៦០.០០០ គីឡូម៉ែត្រ (ឬ​គេ​សន្យា​ថា រយៈកាល ១០ ឆ្នាំ​ទើប​ខូច បើ​ប្រើ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ១០០ គីឡូម៉ែត្រ ដោយ​ដឹក​ទម្ងន់​តែ ២៥០ គីឡូក្រាម ) ។ ប៉ុន្តែ​បើ​អ្នក​ប្រើ​មិន​គោរព​តាម​ច្បាប់​នៃ​សង្ខារ ឬ ច្បាប់​នៃ​ធម្មជាតិ​ទេ ចេះ​តែ​ប្រើ​តាម​អំពើ​ចិត្ត​មាន​ការ​ដាក់​លើស​ទម្ងន់​ជាដើម កម្លាំង​និង​អាយុ​នៃ​ឡាន​នេះ ក៏​ត្រូវ​ថយ​ចុះ ពោល​គឺ​ឆាប់​ខូច ពេល​ខូច​គេ​អាច​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ជួសជុល​បាន​ដោយ​ងាយ ព្រោះ​ឡាន​ជា​គ្រឿង​ម៉ាស៊ីន ធ្វើ​ដោយ​ដែក ប៉ុន្តែ​ការ​ជួសជុល​ផ្លាស់ប្ដូរ ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រើ​តទៅ​ទៀត​កើត​នេះ មិន​ពូកែ​មាំមួន​ដូច​ថ្មី កាល​មិន​ទាន់​ខូច​ទេ ។

ចំណែក​រូបរាង​កាយ​នៃ​មនុស្ស ដែល​ធម្មជាតិ​តាក់តែង​មក មិនមែន​ជា​ដែក​ទេ តើ​យើង​អាច​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ដូច​ម៉ាស៊ីន​បាន​ដែរ​ឬទេ ? ឮ​គេ​ថា​បាន​ខ្វះ​ដែរ ដូចជា ការ​ប្ដូរ ឬ ជួសជុល​ភ្នែក ត​ដៃ ជើង កែ​រោគ​ថ្លើម បេះដូង សួត ខួរក្បាល​ជាដើម តាម​បែប​វិជ្ជា​ពេទ្យ​សម័យ​ទំនើប ។ ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ជួសជុល​នេះ តើ​ត្រូវ​មាន​ភារៈ​ធ្ងន់​ធ្លាក់​មក​លើ​រូប​កាយ​យ៉ាង​ណា​ខ្លះ ? ត្រូវ​ទទួល​គ្រោះថ្នាក់​ច្រើន​ប្រការ​គឺ :

ឈឺ​ចាប់​ពើត​ពេញ​រាងកាយ
ដេក​ស្ដូកស្ដឹង​លើ​គ្រែ​ពេទ្យ​អស់​រយៈ​កាល​យ៉ាង​យូរ
ដាច់​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ច្រើន​ពាន់​ម៉ឺន​រៀល
បង្កើត​ទុក្ខ​ព្រួយ​ដល់​ក្រុម​ញាតិ ក្រុម​គ្រួសារ ។ល។

ប៉ុន្តែ ពាក្យ​ថា​ប្ដូរ​ផ្លាស់​ព្យាបាល​កែកុន​បាន​នេះ មិន​ទាន់​ប្រាកដ​មួយ​រយ​ភាគ​រយ​ទេ ព្រោះ​របស់​ដែល​ខូចខាត​ហើយ គេ​យក​ទៅ​កែកុន​ជួសជុល​វា​មិន​ដែល​មាំ ល្អ ពូកែ ដូច​ដើម​ទេ វា​តែង​តែ​ថយ​ចុះ​គុណភាព​ជា​ដរាប ជួនកាល​កែ​មិន​កើត ត្រូវ​ស្លាប​ក៏​មាន​ច្រើន​ដែរ ។ ដូច្នេះ រូបរាង​កាយ​នៃ​អ្នក​ប្រមឹក ត្រូវ​តែ​គ្រាំគ្រា សម​តាម​ការ​ផឹក​តិច​ឬ​ច្រើន ដែល​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​រយៈ​ពេល​វេលា យូរ​ថ្ងៃ ខែ ឆ្នាំ ឬ​ក៏​ឆាប់ ។ រូបរាង​កាយ​នៃ​អ្នក​ប្រមឹក​ជើង​ចាស់ ក្លាយ​សភាព​ទៅ​ជា​គ្រាំគ្រា​រ៉ាំរ៉ៃ គួរ​ឲ្យ​អាណោច​អាធម៌​ក្នុង​ចិត្ត​ណាស់ ។

ទី ៣ – សម័យ​គ្រាំគ្រា​រ៉ាំរ៉ៃ : អ្នក​ព្យាយាម​ផឹក ផឹក​យូរ​ខែ​យូរ​ឆ្នាំ​កន្លង​មក គេ​ឃើញ :
សាច់​ហើម​ព្រួក​ៗ ពណ៌​លឿង​ដូច​ចំបើង
ភ្នែក​លឿង​ស្ងួត​មើល​ទៅ​វត្ថុ​អ្វី​ៗ ពុំ​សូវ​ច្បាស់​ល្អ
ស្បែក​លឿង​ស្ងួត​ស្ដើង
ពោះ​ប៉ោងឡើង​សរសៃ​រវាម​តាំង​ពី​ពោះ​រហូត​ដល់​ទ្រូង ថ្លើម​ហើម​ធំ​ធ្លាក់​ចុះ​មក​ក្រោម​ឆ្អឹង​ជំនីរ ហើយ​រឹង ។
ខួរ​ក្បាល​ខ្សោយ ស្មារតី​ផុត​ៗ
សួត​ស្ងួត ពិបាក​ដក​ដង្ហើម
ពោះវៀន​ក្ដៅ​ស្ងួត ឬ រលាក
វក្កំ ស្ងួត ឬ ស្ទះ
អាយុ​ខ្លី
ឈឺ​ចាប់​បន្តិច​បន្តួច ពេទ្យ​ពិបាក​ព្យាបាល

ឧទាហរណ៍ : រោគ​គ្រុន​ផ្ដាសាយ ឬ​រោគ​កញ្រ្ជិល ឬ​ក៏​រោគ​ស្រាល​ៗ​ដទៃ​ទៀត​កើត​ឡើង អាច​ធ្វើ​អ្នក​ផឹក​ជោគ​ផឹក​ជាំ​នេះ​ឲ្យ​ស្លាប់​បាន​ដោយ​ងាយ ព្រោះ​សរីរាង្គ​គ្រប់​ផ្នែក ត្រូវ​គ្រាំ​គ្រា​អស់​ហើយ។កាលណា​អ្នក​ផឹក​ជោគជាំ​នេះ​ដាន​ជម្ងឺ​មក​ដល់ គេ​មិន​ត្រូវ​បញ្ឈប់​លែង​ឲ្យ​ផឹក​តែ​ម្ដង​ទេ គឺ​គេ​ត្រូវ​លៃលក​បន្ថយ​បន្តិច​ម្ដង​ៗ​ជា​លំដាប់ ។ បើ​បញ្ឈប់​ព្រឹប​តែ​ម្ដង​អ្នក​ជម្ងឺ​នេះ ជួនកាល​ត្រូវ​ទទួល​គ្រោះថ្នាក់​ដល់​ស្លាប់ ជួនកាល​ក្លាយ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​ឆ្កួត​ភ្លាម​ក៏​មាន ។

ទោះ​ជា​មិន​មាន​ជម្ងឺ​ធ្ងន់​ជាក់ស្ដែង​ក៏​ដោយ អ្នក​ផឹក​ជោគជាំ​នេះ អាច​ក្លាយ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​ឆ្កួត ឬ​ស្រវឹង ដោយ​មិន​បាច់​ផឹក​ស្រា​ថ្មី​ទៀត​ទេ ព្រោះ​ផល​វិបាក​នៃ​ស្រា​ក្នុង​អតីតកាល​នោះ បាន​ដុត​កំដៅ​ប្រព័ន្ធ​សរសៃ​ប្រសាទ​គ្រប់​ផ្នែក មាន​ខួរ​ក្បាល​ធំ កណ្ដាល តូច ជាដើម ឲ្យ​ស៊ាំ​ក្នុង​ដំណើរ​ឆ្កួត​ស្រេច​ហើយ ។ ហេតុនេះ បាន​ជា​យើង​ឃើញ​អ្នក​ប្រមឹក​ជើង​ចាស់ ច្រើន​តែ​និយាយ​ឡូឡា រអ៊ូ​រទាំ​ជេរ​ប្រទេច វាយ​ចាន​ឆ្នាំង អួតអាង ពី​សេចក្ដី​ក្លាហាន​របស់​ខ្លួន ។ល។ ឬ​ក៏​ធ្មឹងធ្មើយ មិន​និយាយ​ស្ដី ប្រៀប​ដូច​មនុស្ស​ឆ្កួត​មិន​និយាយ បើ​ហា​មាត់​និយាយ​ៗ ខុស​តែ​ម្ដង ។ល។

អ្នក​ប្រមឹក​ជោគ​តែង​ទទួល​ផល​ជា​ទុក្ខ​ជាក់ស្ដែង​គឺ :
ក្រ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ព្រោះ​ផឹក​ស្រា
បើ​មាន​គ្រួសារ គ្រួសារ​នៅ​ជាមួយ​មិន​បាន ព្រោះ​ស្រវឹង​ឡូឡា​និយាយ​ហែក​កេរ្តិ៍​គ្រួសារ​ឯង
ឥត​អៀនខ្មាស មាន​ការ​លែង​ខ្លួន​ទទេ​ដូច​តិរច្ឆាន ឬ​ដេក​នៅ​លើ​ចិញ្ចើម​ថ្នល់ ឬ​ក៏​ដើរ​ដួល​ម្នាក់​ឯង​ជាដើម ។

ខូច​កេរ្តិ៍ឈ្មោះ កិត្តិយស​នៃ​គ្រួសារ​រហូត​ដល់​សួ​ពូជ
មាន​មិត្ត​ភ័ក្តិ​សុទ្ធ​តែ​បាប​មិត្រ គឺ​មិត្ត​នាំ​ទៅ​កាន់​សេចក្ដី​វិនាស ហើយ​កត់​សំគាល់​បាប​មិត្រ​នោះ​ថា ជា​កល្យាណមិត្រ ឬ​ថា​ជា​កល្យាណជន ។
ស្អប់​កល្យាណមិត្រ ព្រោះ​សំគាល់​ថា​ជា​ជន​ទុច្ចរិត ។

ព្រះពុទ្ធ​ជ្រាប​ច្បាស់​ថា មនុស្ស​លោក​ចូលចិត្ត​អ្នក​មាន​ចិរិយា​ថ្លៃថ្នូរ​មិន​រវើ​រវាយ មិន​ឡូឡា មិន​រឡេមរឡាម គឺ​ថា​ចូលចិត្ត​មនុស្ស​សុភាព​ស្លូត​ត្រង់ ចរិយា​ទន់ភ្លន់ មាន​ស្មារតី​មាំមួន មាន​សតិ​រស់​រវើក មាន​សម្បជញ្ញៈ​រឹងប៉ឹង ។ រូប​កាយ​មនុស្ស​លោក​ទាំងអស់ ដែល​អាច​ជួប​ប្រទះ​សុភមង្គល​បាន​ដោយ​អាស្រ័យ សតិ​សម្បជញ្ញៈ​ជា​មគ្គុទេសក៍ ព្រោះ​សតិ​ជា​គ្រឿង​ដាស់​តឿន​រំលឹក​សព្វ​កិច្ចការ សម្បជញ្ញៈ​ជា​គ្រឿង​វិនិច្ឆ័យ​ពិភាក្សា​រាវ​រក​ហេតុផល ឲ្យ​យល់​ច្បាស់​នូវ​ហេតុ​ចំរើន​វិនាស ខុស​ត្រូវ​បាប​បុណ្យ គុណទោស ។ល។

មនុស្ស​ខ្វះ​សតិ​សម្បជញ្ញៈ បាន​ដល់​មនុស្ស​ប្រមឹក​ជោគ បើ​បច្ចុប្បន្ន​កាល​នេះ​មិន​បាន​ផឹក ក៏​អតីតកាល​ធ្លាប់​បាន​ផឹក​ដែរ ហេតុនេះ​បាន​ជា​បុរស​ឬ​ស្រ្តី​ខ្លះ ត្រូវ​ទទួល​មត៌ក​គឺ​ខ្វះ​សតិ​សម្បជញ្ញៈ ឬ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​ឆ្កួត ឬ​ក៏​មិន​សូវ​មាន​ប្រាជ្ញា វិចារណញ្ញាណ ព្រោះ​ផល​វិបាក​នៃ​ថ្នាំ​ពិសពុល គឺ​សុរា​ដែល​ខ្លួន​ធ្លាប់​បាន​សេព​ទុក​មក​យូរ​ហើយ ។ កាល​បើ​ខ្វះ​សតិ​សម្បជញ្ញៈ​ហើយ មនុស្ស​ត្រូវ​ធ្លាក់​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សេចក្ដី​ធ្វេស​ប្រហែស (បមាទធម៌) គ្រប់​កិច្ចការ​ទាំងអស់ ពោល​គឺ​ធ្វេស​ប្រហែស​ក្នុង​កង​ការ​កុសល​គ្រប់​ជំពូក​មាន​ទាន សីល ភាវនា កតញ្ញុតា កតវេទិតា សុចរិត យុត្តិធម៌ ខន្តី សន្ដោស សច្ច ជាដើម ហើយ​ចូលចិត្ត​ប្រព្រឹត្ត​អកុសលកម្ម​ផ្សេង​ៗ មាន​ការ​សម្លាប់​សត្វ លួច​ទ្រព្យ​គេ លួច​ប្រពន្ធ​គេ​លេង​ល្បែង​ភ្នាល់​ជាដើម ។ មនុស្ស​ឋិត​នៅ​ក្នុង​បមាទធម៌​នេះ ព្រះសក្យមុនី​គោតម​បរម​គ្រូ​ហៅ​ថា មនុស្ស​ស្លាប់​ស្រេច​ទៅ​ហើយ ឬ​អន់​ជាង​មនុស្ស​ស្លាប់​ទៅ​ទៀត ព្រោះ​ពេល​វេលា​នៃ​មនុស្ស​ប្រមាទ​នេះ ជា​ពេល​វេលា​គ្រាំគ្រា​រាងកាយ​ឥត​អំពើ ឬ​ពេល​រិចរិល​សេចក្ដី​ចំរើន​ផ្ទាល់​ខ្លួន ញាតិ​និង​ពិភពលោក ឬ​ថា​ជា​ពេល​វេលា​កសាង​តែ​អកុសលកម្ម ដែល​ទុក​ដូច​ជា​កសាង​គុក​ច្រវាក់ ខ្នោះឃ្នាង គឺ​ឋាន​នរក ឲ្យ​កាន់​តែ​មាំ​ឡើង​ៗ ដាក់​ខ្លួន​ឯង​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ។ ដូច្នេះ ការ​លេង​សុរា ប្រាកដ​ជា​បំផ្លាញ​ខ្លួន​ឯង​គ្រួសារ​ឯង ជាតិ​ឯង ឲ្យ​ខូច​ប្រយោជន៍​បច្ចុប្បន្ន​និង​បរលោក ។

ក្នុង​សិង្គាលោវាទ​សូត្រ គម្ពីរ​ទ័ឃនិកាយ បាដិកវគ្គ ព្រះពុទ្ធ​ទ្រង់​សំដែង​ថា ការ​ផឹក​សុរា​នាំ​ឲ្យ​មាន​ទោស​ជា​លោកិយ ៦ យ៉ាង​គឺ :

ទី ១ – នាំ​ឲ្យ​វិនាស​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ឃើញ​ជាក់ស្ដែង ក្នុង​លោក​នេះ (សន្ទិដ្ឋិកា ធនជានិ ) គឺ​វិនាស​ទ្រព្យ​ធន​ដែល​មាន​ស្រាប់​ព្រោះ​ចាយ​ក្នុង​ការ​ទិញ​សុរា ។ ពេល​ស្រវឹង ចាយ​ខ្ជះខ្ជាយ​ឥត​គិត​ពី​ទ្រព្យ​មាន​ស្រាប់ ឬ​មិន​មាន​ឡើយ បាន​ដល់​ការ​ចាយ​ទិញ​គ្រឿង​ស៊ី​ផឹក​ផ្សេង​ៗ ឥត​សណ្ដាប់​ធ្នាប់ ឬ​លេង​ល្បែង​ស្រី​ប្រុស ល្បែង​ភ្នាល់ ។ល។ ទ្រព្យ​ដែល​ត្រូវ​ចំរើន​ឡើង ក៏​ខូចខាត​ខាន​ចំរើន​ឡើង ព្រោះ​រវល់​តែ​យក​ពេល​វេលា​ចំណេញ​ប្រាក់ ទៅ​បំផ្លាញ​ឲ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ពេល​វេលា​ប្រមឹក​ទៅ​វិញ។ ដូច្នេះ​ទ្រព្យ​ចាស់​ក៏​អស់​ទៅ ទ្រព្យ​កើត​ថ្មី​ក៏​ខាន​កើត​ឡើង ពោល​គឺ​វិនាស​ធនធាន​អស់​រលីង ។
ទី ២ – នាំ​ឲ្យ​កើត​ការ​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា (កលហប្បវឌ្ឍនី ) គឺ​ឈ្លោះ​តែ​ខ្លួន​ឯង​ម្នាក់​ឯង គ្រួសារ​ឯង​ញាតិមិត្រ​ជិត​ខាង​ឯង ប្រៀប​ដូច​មនុស្ស​ឆ្កួត​ឥត​ដឹង​ខុស​ត្រូវ ។
ទី ៣ – នាំ ឲ្យ​កើត​រោគ​ផ្សេង​ៗ មាន​រោគ​ភ្នែក ត្រចៀក ច្រមុះ អណ្ដាត កាយ ខួរ​ក្បាល បេះដូង​ជាដើម (រោគានំ អាយតនំ ) ។
ទី ៤ – នាំ​ឲ្យ​ខូច​កេរ្តិ៍ឈ្មោះ (អកិត្តិសញ្ជននី ) គឺ​ត្រូវ​គេ​តិះដៀល​ព្រោះ​សំដែង​អាការ ឫកពា​ខុស​ពី​ច្បាប់​ផ្លូវ​លោក​និង​ផ្លូវ​ធម៌ ។
ទី ៥ – នាំ​ឲ្យ​ហ៊ាន​បញ្ចេញ​កេរ្តិ៍ខ្មាស​របស់​ខ្លួន ឬ គ្រួសារ​ខ្លួន​បង្ហាញ​អ្នក​ដទៃ (ហិរិកោបិននិទ្ធំសនី ) ពោល​គឺ​ឥត​មាន​ការ​អៀនខ្មាស ឬ លាក់លាម ហេតុ​ភេទ​អាក្រក់​អ្វី​បន្តិច​បន្តួច​សោះ​ឡើយ ។
ទី ៦ – នាំ​ឲ្យ​អាប់អន់​ថយ​ចុះ នៃ​ប្រាជ្ញាប៉ាធី (បញ្ញាយ​ទុព្វលីករណី ) គឺ​ខូច​ប្រព័ន្ធ​សរសៃ​ប្រសាទ​គ្រប់​ផ្នែក សរសៃ​ប្រសាទ​ជា​វត្ថុ​សម្រាប់​ទ្រទ្រង់ ការ​ចេះ​ដឹង យល់ ស្ដាប់ ពិចារណា សតិ សម្បជញ្ញៈ ពោល​គឺ​ជា​គ្រឿង​កត់​ចំណាំ​ហេតុការណ៍​គ្រប់​យ៉ាង ។

ទ្រឹស្ដី​ពុទ្ធ​សាសនា​បញ្ជាក់​ថា សុរា​ជា​វត្ថុ​មាន​ពិសពុល វា​បំផ្លាញ​អ្នក​ផឹក​ឲ្យ​មាន​ទោស ៦ ប្រការ ឃើញ​ជាក់ស្ដែង​នឹង​ភ្នែក ដូច​អធិប្បាយ​មក​នេះ ដែល​ស្រប​គ្នា​ទាំង​ស្រុង​នឹង​វិជ្ជា​ពេទ្យ​ក្នុង​ពិភពលោក​គ្រប់​សម័យ មិន​មាន​ខុស​គ្នា​បន្តិច​បន្តួច​សោះ​ឡើយ ។

ហួស​ពី​នេះ​ទៅ​ទៀត ព្រះសមណ​គោតម​ជា​អង្គ​អ្នក​ប្រាជ្ញ បាន​រក​ឃើញ​ថា អ្នក​ប្រមឹក​កាល​ស្លាប់​ពី​ជាតិ​នេះ​ទៅ ត្រូវ​ទៅ​សោយ​ទុក្ខ​ទោស​ក្នុង​ឋាន​នរក​ទៀត លុះ​រួច​ទុក្ខ​ទោស​ឋាន​នរក​មក​ហើយ ត្រូវ​មក​កើត​ជា​សត្វ​តិរច្ឆាន ឬ មនុស្ស​ដែល​មាន​សតិ​សម្បជញ្ញៈ​ទន់​ខ្សោយ ឬ​ក៏​ជា​មនុស្ស​លេលា ពុំ​នោះ​សោត​ជា​មនុស្ស​ឆ្កួត ពេទ្យ​មើល​មិន​ជា ពោល​គឺ​ឆ្កួត​ដរាប​ដល់​ស្លាប់ ។ ហេតុនេះ ការ​ផឹក​សុរា ឈ្មោះ​ថា​ជា​ប្រធាន​នៃ​សេចក្ដី​វិនាស ។

ដូច្នេះ បុគ្គល​អ្នក​លេង​សុរា កញ្ឆា អាភៀន ដែល​ជា​គ្រឿង​ស្រវឹង​ឬ​គ្រឿង​ញៀន ឈ្មោះ​ថា​ជា​អ្នក​បំផ្លាញ​ប្រយោជន៍​ខ្លួន គ្រួសារ​ញាតិ ជាតិ និង​ប្រយោជន៍​ពិភពលោក ព្រោះ​អ្នក​ប្រមឹក ឬ​អ្នក​កឹក​អាភៀន​ជាដើម​នេះ មិន​សូវ​ដែល​បាន​ជួយ​បង្កើត​បង្កើន​ផលិតផល​សម្រាប់​ទ្រទ្រង់​ពិភពលោក​ទេ ច្រើន​តែ​ជា​អ្នក​បរិភោគ​ផលិតផល​ដែល​គេ​បង្កើត​ស្រាប់​ៗ ។

ហេតុនេះ យើង​គួរ​តែ​ចៀសវាង​គ្រឿង​ស្រវឹង​គ្រឿង​ញៀន​ទាំងអស់ ដើម្បី​ទុក​ពេល​វេលា ទុក​កម្លាំង​កាយ​កម្លាំង​ស្មារតី កសាង​ប្រយោន៍​ជាតិ សាសនា និង​រាជ​បល្លង្ក ឬ​កសាង​កំណើត​ថ្មី​របស់​យើង ឲ្យ​បាន​រុងរឿង​ក្នុង​លោក​នេះ​និង​បរលោក ៕

© រក្សាសិទ្ធិដោយ លោកវិទូ

No comments:

Post a comment